Anomia

Pochodzące od Platona, spopularyzowane przez Durkheima określenie – jednostki nie wiedzą czego oczekiwać i jak się zachowywać. Brak satysfakcji jednostki ze struktury społecznej. Zawiedzione aspiracje społeczne w dużej mierze mogą być czynnikiem wpływającym na łamanie norm społecznych i powstawanie dewiacji społecznej (wg Mertona). Niewspółmierność pomiędzy oczekiwaniami i pragnieniami jednostki a realnymi możliwościami. Dezintegracja społeczna, nieprzestrzeganie norm regulujących działanie społeczności. W socjologii współczesnej stan anomii rozpatrywany jest zwłaszcza w związku z zachowaniami patologicznymi i kryminalnymi, których jest źródłem.

Samobójstwo anomiczne – jedna z czterech form samobójstw wg Durkheima, jest wyrazem zakłócenia ładu społecznego, rozregulowania mechanizmów społecznych, co sprawia, że jednostka w mniejszym stopniu jest stymulowana i kontrolowana przez grupę.

Anomia pracownicza często nie gości w świadomości zarządzających. Pokusa osiągnięcia niemoralnych korzyści wynika z demoralizacji. Wyznawane wartości, jakimi pracownik kieruje się w życiu mogą być naruszone lub pominięte. Ponieważ wszyscy chcą mieć o sobie jak najlepsze zdanie, wybór korzyści kosztem wartości rodzi dysonans godnościowy między tymi wartościami, jakie się ceni, a tym, co się robi. Pracownik nie tylko oczekuje zarobku, ale również odczuwa własną godność i ma zwykle poczucie wartości. Oczekuje od swoich przełożonych szacunku i godnego traktowania.

Cóż – dostałem pogróżki że „się rozstaniemy”, mam „uważać na blogu”, niezgodnie z przepisami przejściowo zdezorganizowano mi Oddział. Mam „nie mieszać ludziom w głowach”. Pogróżki przy świadkach.

Wszystkich pracowników Szpitala traktuję z należnym szacunkiem. Przepracowałem w Szpitalu ponad 30 lat, ceni mnie Dyrektor.

Małostkowość jest żałosna.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *